Wie herinnert zich niet meer Eli Ohana? De getrouwe KVM-supporter en menig voetballiefhebber denken dan meteen aan de Israëlische halfgod die in 1988 KV mechelen op weg zette naar een historische zege tegen het toen nog ongenaakbare Ajax Amsterdam van o.a. Danny Blind en Stanley Menzo. Vanop links schilderde hij, na een knappe persoonlijke actie op links, de bal recht op het hoofd van 'Pietje' Den Boer. Het resultaat doet nu nog menig rood-geel hart sneller slaan en doet met heimwee terugdenken aan deze onvergetelijke gebeurtenis: 1-0 en de Europa Cup II was een feit! Het vervolg van het succesverhaal is alom bekend: KV Mechelen veroverde achtereenvolgens nog de Europese Supercup tegen PSV en de titel in onze nationale eerste klasse.
Maar wie was nu eigenlijk deze balvirtuoos die voetbalminnend België wekelijks liet genieten van zijn talent en tevens vele belangrijke doelpunten liet optekenen voor KV Mechelen? En zou hij vandaag nog in het voetbal actief zijn? Wij zochten het even uit voor jou en kwamen tot een verhaal van een schitterende carrière.
Eli Ohana zag het levenslicht in Israël op 1 februari 1964. Het voetbalspelletje zat hem duidelijk in de genen want reeds op 13-jarige leeftijd maakte hij zijn debuut in het A-elftal van Beitar Jeruzalem. Onder leiding van enkele ervaren spelers binnen het team ontpopte hij zich tot draaischijf en onverbiddelijke leider van de ploeg. Dit leidde in 1985 en 1986 dan ook tot winst van de Israëlische beker. Eli werd in het jaar daarop helemaal onsterfelijk voor de ultra-nationalistische club uit Jeruzalem, toen hij deze laatste onder zijn leiding een allereerste landstitel bezorgde.
Ohana werd toen al gezien als de beste speler van zijn land. Zijn onmiskenbaar talent was ook de Europese topploegen niet ontgaan en al snel stonden deze dan ook in rijen aan te schijven om de polyvalente aanvaller binnen hun rangen te sluiten. Het was uiteindelijk het ambitieuze KV Mechelen dat aan het langste eind trok en Eli Ohana in 1987 naar België haalde. Het behalen van de Europese titel voor bekerwinnaars alsook de Europese Supercup waren voor hem de kers op de taart tijdens zijn buitenlands avontuur. Ohana speelde 85 officiële wedstrijdenvoor KV Mechelen en scoorde daarin 25 keer.
Tijdens het seizoen '90-'91 verkaste Ohana naar het Portuges Braga. Na een korte doortocht van één seizoen keerde Ohana in 1991 terug naar zijn geliefkoosde club in Jeruzalem. Beitar was ondertussen gedegradeerd, maar dwong onder leiding van Eli promotie naar de hoogste afdeling (Ligat Al n.v.d.r.) af. Ohana werd dat seizoen ook topschutter in de Israëlische tweede klasse met 17 doelpunten. et seizoen daarop ('92-'93) werd zelfs tegen alle verwachtingen in de landstitel behaald. Ohana's beloning was zijn verkiezing tot "sportman van het jaar". Tijdens het seizoen '96-'97 haalde beitar de titel van landskampioen nog maar eens naar Ohana's geboortestad. De bekroning tot "Speler van het jaar" maakte het superseizoen voor hem en zijn club volledig. Wegens een aanslepende blessure diende Ohana tijdens het seizoen '97-'98 een punt te zetten achter zijn gedroomde spelerscarrière. Tijdens zijn Israëlische periode scoorde Ohana 127 doelpunten in 284 eerste klasse duels.
Reeds enige tijd voor zijn transfer naar KV Mechelen had Ohana het uiteraard al tot International geschopt. Hij speelde 51 officiële interlands voor Israël en kon daarin 17 maal de netten doen trillen. Zijn eerste officiële cap speelde hij op 11 januari 1984 en zijn laatste op 20 augustus 1997. Het opmerkelijkste feit tijdens zijn geslaagde internationale carrière vond plaats in 1990 tijdens de WK-kwalificatiematch in en tegen Australië. De toenmalige Australische bondscoach, Frank Aruck, had in aanloop naar de wedstrijd anti-semitische uitlatingen gedaan aan het adres van Israël. Ohana kon echter geen passender antwoord bedenken dan wat hij toen deed: hij zette twee verdedigers en de keeper magistraal in de wind, scoorde en liep onmiddellijk richting Australische bondscoach, ondertussen trots wijzend naar de Davidsster op zijn shirt. En vertel ons nu maar eens wat zo'n man in Israël nog verkeerd kon doen!
In 1991 werd Eli Ohana aangesteld als hoofdcoach van Beitar Jeruzalem maar deze nieuwe uitdaging was slechts een kort leven beschoren. Beitar eindigde dat seizoen op een degradatieplaats en Ohana werd bedankt voor bewezen diensten. Hij beproefde zijn geluk daarna maar bij B'nei Yehuda, maar ook dat werd geen onverdeeld succes: Yehuda eindigde laatste, degradeerde naar de tweede klasse en Ohana vertrok ook hier zonder glans. Na een korte doortocht bij Maccabi Petah Tikva kreeg Ohana echter terug onderdak bij B'nei Yehuda, de ploeg die hij voor kort nog naar de tweede klasse had geleid. Dit maal liet hij echter wel van zich spreken en Yehuda won prompt de promotie naar de eerste kasse. Het daaropvolgend jaar (seizoen '02-'03) wist hij zich met Yehuda te handhaven in de hoogste afdeling en eindigde knap tiende, net boven de degradatieplaatsen. Deze opmerkelijke prestatie was de basis voor een nieuwe trainerscarrière bij de ploeg van zijn hart, Beitar Jeruzalem. Met een beperkte kern leek de onfortuinlijke ploeg nochtans opnieuw af te stevenen op een sportieve degradatie. Het seizoen '03-'04 werd teleurstellend afgesloten op een negende plaats en de toekomst beloofde dus niet veel goeds. Toch slaagde Beitar onder leiding van Ohanaerin de achtereenvolgende seizoenen knap bovenaan de rangschikking af te sluiten. In 2004 hadden de toenmalige Jeruzalemse troepen van Ohana trouwens al eens voet aan Vlaamse wal gezet voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen R. Antwerp F.C. . Beitar Jeruzalem won de wedstrijd met 0-1.
Op het einde van het seizoen '04-'05 nam een Rusissche miljardair, Arkadi Gaydamak, de ploeg uit Jeruzalem over en bleek al snel dat Ohana niet meer paste in het sportieve plaatje van de rijke voorzitter. Op 10 augustus 2005 kreeg hij dan ook zijn ontslag.
Sinds begin 2006 tot 2008 stond Ohana aan het roer van de trainersstaf bij de Israëlische eerste klasse club Hapoel Kfar Saba. Zij spelen hun thuiswedstrijden in het Levita Stadion met een capaciteit van 6.000 toeschouwers. Ohana nam de functie als trainer op zich op het moment dat Kfar Saba slechts 20 punten uit 10 matchen telde. De club kwam op het einde van de rit uiteindelijk toch op de tiende plaats uit, net boven het degradatiespook. Voor dit staaltje kreeg hij de titel "Coach van het jaar". Om je toch een idee te schetsen van de uitstraling van de club: Kfar Saba behaalde welgeteld één landstitel in het seizoen '81-'82 en drie bekeroverwinningen in '75, '80 en '90. Eind 2008 tuimelde de club terug naar tweede klasse en werd Ohana bedankt voor bewezen diensten.
Sinds zijn laatste doortocht bij Kfar Saba is Ohana sinds juni 2008 Israëlisch beloftencoach -19. Wij wensen Eli Ohana in ieder geval het allerbeste toe met zijn verder carrière en hopen dat hij zijn manschappen op dezelfde manier kan doen spelen zoals hij dat ooit zelf voor ons heeft gedaan!
Correctie, het was niet Eli Ohana die de laatste pas gaf maar Pol De Mesmaecker, hij schoot de bal vanop links op Piet Den Boer zijn hoofd.